Al weer vroeg uit de veren trok ik snel mijn trui van gisterenavond aan om voor jullie een spannende, warme en vooral eerlijke recensie te schrijven over de avonturen die Kuzey en ik gisteravond hebben beleefd in Rosmalen. Die trui rook nog heerlijk naar de lucht van Café de Buuren en naar de sigarettenrook van Kuzey, want ja, voor ieder sigaretje stoppen we natuurlijk écht niet onderweg. En geloof me, die lucht vind ik heerlijk, ondanks dat ik zelf nooit gerookt heb. Het brengt me terug naar vroeger, naar thuis, waar mijn vader zware shag rookte en het huis permanent blauw stond. Eén diepe snuif en ik ben zo weer acht jaar oud.
Maar goed, terug naar Rosmalen. Hoe kwamen we daar eigenlijk terecht? Zeker omdat DJ Jean en DJ Milla More nota bene bij Kuzey om de hoek draaiden bij IJ-DANCE Veronica Schip Amsterdam. Toch kozen wij voor Rosmalen en dat heeft alles te maken met Rianne. Zij liet ons weten dat DJ Jean om 21:30 uur in Café de Buuren zou draaien, bij de nieuwe eigenaar, die ter ere van de opening geen kaartjes verkocht. Iedereen gratis naar binnen om te genieten van de geweldenaar zelf… tja, dat laat je niet aan je neus voorbijgaan.
We zouden vroeg uit eten gaan bij het Japanse restaurant Keyzer Palace in Rosmalen. Ik had om 17:00 uur afgesproken bij Kuzey in Amsterdam, maar op zijn verzoek werd dat een halfuurtje later. File, zei hij. Aangekomen bij zijn appartement verwachtte ik hem al startklaar bij de auto, maar nee hoor. Hij wilde eerst nog een kopje koffie drinken. “We gaan een kwartiertje later weg, die file moet nog zakken.” En geloof het of niet: hij had weer gelijk. Geen file te zien en zelfs nog tijd voor een bakkie bij het tankstation.
De route naar Empel, waar Rianne woont, is eenvoudig. Centrum volgen, dorpsplein over en hop: tegen het huis van Rianne aan. Zij stond al klaar en we reden door naar Keyzer Palace. Een Japans restaurant met zowel all-you-can-eat als à la carte, wij kozen voor dat laatste. We zaten aan de bakplaat waar een soort Japanse keuken-goochelaar zijn trucs vertoonde. Eieren vlogen door de lucht alsof hij auditie deed voor Cirque du Soleil. Binnen een splitsecond bakten ze al om vervolgens met een verfspatel tot perfecte stukjes getoverd te worden. De nasi, de vis… alles was heerlijk. Na vijf gangen zaten we vol, maar niet bomvol, precies goed om door te rollen richting Café de Buuren.
Rosmalen betekent “nederzetting bij het riet/moeras” en Rianne vertelde je moet de klemtoon dus op “Ros” leggen. Weer wat geleerd. Zonder haar hadden we Café de Buuren niet gevonden, want in het oude centrum stonden minstens vijf cafés en restaurants in volle kerstversiering volgepakt met mensen. Maar Rianne loodste ons feilloos naar de juiste deur.
Binnen én buiten op het verwarmde terras stond het ramvol. Onze eerste indruk: alleen maar jongeren. Binnen bleek dat gelukkig wat genuanceerder: genoeg mensen van onze eigen lichting. We ontmoetten Patrick van Meet5, door Rianne naar het café gelokt, een superaardige vent die meteen drankjes regelde. Kuzey zijn whisky, Rianne zoete witte wijn en ik een alcoholvrij biertje. Het café zat vol dames, daar wisten we wel raad mee. Kuzey werd aangesproken door een blonde dame die aan míj vroeg wat voor werk hij deed. Ik antwoordde luchtig dat hij handelde in Russische olietankers. Natuurlijk zonder kaartje. Die handel doe je op gevoel, niet op papier. Ze bleken met een heel damesvoetbalteam te zijn, altijd gevaarlijk, die kunnen hard schoppen.
De DJ van het café draaide harde muziek, maar volgens Rianne kapte hij de nummers steeds te vroeg af en zij is een kenner. Kuzey en ik hadden ondertussen vooral oog voor andere dingen. Wij wachtten op DJ Jean, al wisten we dat 21:30 uur niet realistisch was. In Amsterdam draaide hij tot 22:45 en Rosmalen is toch nog een uurtje rijden. Maar ineens, daar was hij. Binnen via de artiesteningang. De geweldenaar hemzelf achter de draaitafel. En ja hoor: het publiek veranderde in een golvende massa. We werden letterlijk ingeklemd, maar vallen kon onmogelijk. De menigte hield je overeind.
Hij was met volledige crew: MC Maron Hill, DJ Milla More en zijn vriendin met afro, een prachtige verschijning die me doet denken aan Angela Davis uit de jaren ’70 en ’80. Milla More straalde toen ze ons zag: “Ik word altijd vrolijk van jullie!” Het gevoel is wederzijds.
En toen gebeurde het. DJ Jean drukte op play. Voor mij blijft dat een magisch moment. Zijn stijl up-tempo house, classics, harde drops, blaast iedereen direct omhoog. Handen in de lucht, zingen, springen, schreeuwen. In een café is dat alleen maar intenser. Je voelt alles. De kettingreactie is onvermijdelijk: duwen, trekken, juichen en de opbouw naar een collectieve explosie.
MC Maron Hill zorgt voor extra chaos en energie:
– hij zet iedereen aan
– hij doet call-and-response
– hij heeft het publiek volledig in de greep
Het café werd een mini-club: heter, intiemer, dampender dan elke grote zaal. Ramen besloegen, shirts werden nat, iedereen lachte en zweette, puur DJ Jean effect.
Toen kwam het komische hoogtepunt. MC Maron Hill riep: “Club Connect is in the house!” DJ Jean trok zijn T-shirt omhoog en liet zijn sixpack zien. Kuzey deed niet onder en opende zijn overhemd om de zijne te tonen. De dames gilden. En terwijl MC Maron Hill zichtbaar twijfelde of hij mee zou doen, besloot hij toch zijn shirt aan te laten. De kers op de taart: de café-eigenaar die Kuzey en de dames afkoelde met het rookkanon alsof hij de lokale brandweer was.
Tussendoor stonden we ook regelmatig buiten op het verwarmde terras, roken voor Kuzey, afkoelen voor mij. Rond 02:00 uur draaide DJ Jean zijn laatste beat. Ik omhelsde hem en bedankte hem voor de geweldige avond. Hij fluisterde: “Echt leuk dat jullie gekomen zijn, maar ik had jullie nóg liever gehad bij IJ-DANCE eerder vanavond.” Dat vond ik oprecht aandoenlijk. Ik beloofde hem dat we er de volgende keer zeker bij zijn.
Café de Buuren verdient zonder twijfel de volle zes sterren: dankzij de nieuwe eigenaar, DJ Jean, MC Maron Hill en zoals Kuzey altijd zegt: “Top avond.”
We brachten Rianne thuis, reden terug naar Amsterdam, dronken onderweg een laatste kop koffie en ik ging uiteindelijk om 04:15 uur in Zoetermeer mijn bed in. Moe, voldaan en met een hart vol mooie herinneringen.
Wat was het weer geweldig.
Dirk Jan
